Sadık Yarine Kavuşalı 42. Sene Oldu

Büyük halk ozanı Aşık Veysel‘in aramızdan ayrılışının 42. yılı…

21 Mart 1973 yılında aramızdan ayrılan büyük halk ozanı Aşık Veysel, vefatının 42’nci yılında anıldı.

İKİ GÖZÜNÜ DE KAYBETTi AMA…

Aşık Veysel Şatıroğlu, 1894’te Sivas’ın Şarkışla ilçesine bağlı Sivrialan köyünde doğdu. Annesi Gülizar, babası “Karaca” lakaplı Ahmet isminde bir çiftçiydi. Veysel’in iki kız kardeşi, bölgede yaygın görülen çiçek hastalığına yakalanarak yaşamlarını yitirdi. Ardından Veysel de 7 yaşında aynı hastalıktan dolayı iki gözünü de kaybetti.

Kendi dilinden olayı şöyle anlatır;

“Çiçeğe yatmadan evvel anam güzel bir entari dikmişti. Onu giyerek beni çok seven Muhsine kadına göstermeğe gitmiştim. Beni sevdi. O gün çamurlu bir gündü, eve dönerken ayağım kayarak düştüm. Bir daha kalkamadım. Çiçeğe yakalanmıştım. Çiçek zorlu geldi. Sol gözüme çiçek beyi çıktı. Sağ gözüme de, solun zorundan olacak, perde indi. O gün bugündür dünya başıma zindan.”

Babasının, Aşık Veysel’e oyalanması için aldığı sazla önce başka ozanların türkülerini çalmaya başladı. 1933’te tanıştığı Ahmet Kutsi Tecer’in teşvik etmesiyle kendi sözlerini yazıp söylemeye başladı.

Aşık geleneğinin son büyük temsilcilerinden olan Aşık Veysel, bir dönem yurdu dolaşarak Köy Enstitüleri’nde saz hocalığı yaptı. 1965’te özel kanunla maaş bağlandı. 1970’li yıllarda Hümeyra, Fikret Kızılok, Esin Afşar gibi bazı müzisyenler Aşık Veysel’in deyişlerini düzenleyerek yaygınlaşmasını sağladı. Şarkışla’da her yıl adına şenlikler yapılır.

Eserlerinde Türkçe’si sadedir. Dili ustalıkla kullanır. Yaşama sevinciyle hüzün, iyimserlikle umutsuzluk şiirlerinde iç içeydi. Doğa, toplumsal olaylar, din ve siyasete ince eleştiriler yönelttiği şiirleri de vardır. Şiirleri, Deyişler (1944), Sazımdan Sesler (1950), Dostlar Beni Hatırlasın (1970) isimli kitaplarında toplandı. Ölümünden sonra Bütün Şiirleri (1984) adıyla eserleri tekrar yayınlandı. Aşık Veysel 1973’te akciğer kanseri nedeniyle vefat etti.

Uzun İnce Bir Yoldayım
Gidiyorum Gündüz Gece 
Bilmiyorum Ne Haldeyim 
Gidiyorum Gündüz Gece

Dünyaya Geldiğim Anda 
Yürüdüm Aynı Zamanda 
İki Kapılı Bir Handa
Gidiyorum Gündüz Gece

Uykuda Dahi Yürüyom 
Kalmaya Sebep Arıyom 
Gidenleri Hep Görüyom 
Gidiyorum Gündüz Gece

Kırk Dokuz Yıl Bu Yollarda 
Ovada Dağda Çöllerde 
Düşmüşüm Gurbet Ellerde 
Gidiyorum Gündüz Gece

Düşünülürse Derince 
Uzak Görünür Görünce 
Bir Yol Dakka Miktarınca 
Gidiyorum Gündüz Gece

Şaşar Veysel İş Bu Hale 
Kah Ağlaya Kahi Güle 
Yetişmek İçin Menzile 
Gidiyorum Gündüz Gece